Dit is mijn eerste blog voor de stichting. Ik zal een stukje schrijven over het ontstaan van Stichting Politieveteraan en mijn ervaringen met de stichting.
In januari 2018 zijn Dick Kleijn en André Buruma Stichting Politieveteraan begonnen. Dick Kleijn heeft zelf PTSS opgelopen en daardoor startte hij met het bijwonen van bijeenkomsten met ‘lotgenoten’. Uit betrokkenheid wilde hij samen met collega’s een netwerk voor lotgenoten opzetten binnen de Nationale Politie: het “buddynetwerk”, zodat elke collega in nood een maatje had waar hij of zij terechtkon.
Dit werd eerst door de politie opgepakt, maar daar bleek meer tijd mee gemoeid dan gewenst. Door zijn enthousiasme en betrokkenheid ging hij toch sparren met zijn maatje André Buruma. Omdat André het enthousiasme van Dick deelde, zijn ze samen begonnen met het opzetten van Stichting Politieveteraan.
Wie ben ik?
Mijn naam is Leon van den Goorbergh. Ik ben 52 jaar, bijna 26 jaar getrouwd en heb een zoon van 22 jaar. Mijn vrouw is mijn rots in de branding en zij heeft mij altijd opgevangen en gesteund, waardoor ik nu nog overeind sta.
Ik ben 7 jaar beroepsmilitair geweest bij het Korps Mariniers en ben drie maal uitgezonden geweest. Mijn PTSS is in 2007 begonnen en in 2014 heb ik hulp gezocht. Na heel veel onderzoeken, therapieën en zeer diepe dalen ben ik uiteindelijk bij de stichting beland.
Stichting Politieveteraan
In mei 2019 ben ik gestart met revitaliseren bij Stichting Politieveteraan in Zeewolde. Dat is achteraf een van mijn reddingen geweest.
In 2018 heb ik zes maanden in een kliniek gezeten voor psychosomatische klachten, omdat ik uitval had in mijn benen. In de kliniek kreeg ik de diagnose geestelijke en lichamelijke PTSS. De PTSS zat te diep en het ging nog steeds heel erg slecht met mij.
Mijn teamchef van de politie, die heel erg betrokken bij mij was en dat trouwens nog steeds is, vroeg mij of ik in het bos van Zeewolde bij Staatsbosbeheer wilde revitaliseren. Hij had namelijk goede dingen gehoord over de pilot van de stichting en vroeg mij of ik daar iets voor voelde.
Mijn teamchef vertelde mij dat Dick Kleijn de pilot had opgestart. Ik was direct enthousiast, want Dick Kleijn was mijn commandant bij de Mobiele Eenheid geweest en ik had blindelings vertrouwen in hem — en nog steeds trouwens.
De week dat ik zou beginnen, begin februari, kreeg ik echter een hartinfarct. Achteraf bleek dat door de stress te komen, wat een symptoom van PTSS kan zijn. Ik gaf niet op en kon alsnog in mei 2019 in het bos beginnen.
Ik zou bij Centrum ’45 mijn behandeling voor PTSS krijgen, maar de wachttijd lag tussen de zes en negen maanden. Omdat het zo slecht met mij ging, bracht Dick Kleijn mij in contact met David Abma, die concludeerde dat ik heel snel geholpen moest worden.
David Abma is onder andere een psycholoog met PTSS-specialisatie en behandelt mensen met PTSS op een andere manier dan de doorsnee psycholoog. Ook dat is mijn redding geweest, want David Abma is eigenlijk de enige specialist — en ik heb er heel veel gehad — die tot mij door wist te dringen.
In combinatie met het revitaliseren bij Staatsbosbeheer ben ik nu zo hersteld dat ik zelf de kracht heb om uitgevallen ex-collega’s op te vangen en te begeleiden bij Staatsbosbeheer, zodat zij aan hun herstel kunnen werken.
Tijdens een van mijn werkzaamheden in het bos ben ik onwel geworden en bewusteloos geraakt. Zo hebben ze mij gevonden. Dit bleek een spanningsaanval te zijn geweest. Vanaf dat moment is binnen de stichting het principe “Eén is geen” ontstaan: nooit alleen, altijd een buddy mee.
Omdat ik eigenlijk alle fases van herstel heb meegemaakt — letterlijk vallen en weer opstaan — kan ik de uitgevallen ex-collega’s goed helpen. De natuur is helend. Ik ben daar het levende bewijs van.
De uitgevallen collega’s die weer terug zijn gegaan naar de politie nadat ze bij ons hersteld zijn, kunnen dit beamen.
Mentaal gaat het erg goed, maar lichamelijk ga ik heel langzaam iets achteruit én vooruit. Dat komt doordat het contact tussen mijn geest en lichaam verstoord is. Ik heb in de loop der jaren geleerd om mijzelf stabiel te houden, mede door fysiotherapie, yoga, meditatie, mindfulness en doordat ik elke dag voldoende extra rust neem.
Doe ik dit niet, en komt er ook nog stress of enorme druk bij, dan kan ik niet meer functioneren en ben ik terug bij af.
Buiten in de natuur zijn met lotgenoten houdt mij op de been. Meer kan ik ook niet meer. Dat heb ik inmiddels geaccepteerd.
Mijn gevoel is ook nog steeds weg en om dit te herstellen ben ik nog in behandeling. Dit is de restschade van mijn PTSS. Mijn PTSS zit te diep en ik kan niet meer behandeld worden.
Onafhankelijkheid en vertrouwen
Uit eigen ervaring, en uit ervaringen in gesprekken en in de begeleiding van lotgenoten, weet ik dat alles draait om vertrouwen.
Juist omdat ik zelf ook lotgenoot ben, is dat vertrouwen er sneller. Maar als lotgenoten — zeker die met PTSS — aanvoelen dat je niet vanuit je hart en betrokkenheid helpt, en nog te veel met de politie verbonden bent, dus niet onafhankelijk bent, dan heeft hulp geen zin.
Juist die onafhankelijkheid is de kracht van de stichting. Het enige belang is de hulp aan en het herstel van de uitgevallen oud-collega.
Mijn missie
Mijn missie bij Stichting Politieveteraan is om uitgevallen ex-collega’s ervoor te behoeden dat zij het net zo ver laten komen als ik.
Bij mij is de schade waarschijnlijk nooit meer volledig te herstellen, omdat ik veel te lang ben doorgegaan en mijn klachten heb genegeerd.
Mijn missie is dan ook om zoveel mogelijk uitgevallen ex-collega’s te helpen.
Vorig jaar heb ik mijn diploma “professioneel ervaringsdeskundige” gehaald. Dat betekent dat ik mijzelf heb omgeschoold tot professional. Gelukkig is mijn denkvermogen niet aangetast.
Zonder druk en in mijn eigen tempo heb ik mijn diploma gehaald, en ik kon daarbij uit zoveel ervaring putten.
Al zo’n twee jaar doet Anna van der Wal, lichaamsgerichte traumacoach, twee keer per week een check-in met de deelnemers, zodat zij kunnen landen in het hier en nu. Zij stelt zich later nog wel voor. Dat is echt ontzettend waardevol gebleken.
Ik ben actief op social media en probeer zoveel mogelijk taboes te doorbreken door zeer open te zijn over mijn PTSS. Ik schaam mij nergens voor. Dat heeft er al meerdere keren voor gezorgd dat uitgevallen oud-collega’s zich bij ons hebben aangesloten.
Slotzin
Het is niet wat je overkomt dat je leven vormt, maar hoe je ermee omgaat.